Nazwano mnie Zion Zachariah Daniels.
Nie znam dokładnego znaczenia
mojego imienia, ale wiem, że to góra z Biblii.
I to wielka.
Więc pewnie znaczy wytrzymały i silny.
Taki się urodziłem.
Nie znałem innego życia.
Dla mnie to jest normalne.
Adoptowałam Ziona, kiedy miał 16 lat.
Nikogo nie miał.
Kiedy się urodziłem, matka oddała mnie do adopcji.
Nie poznałem rodziców i nie chcę tego.
Miałem siedem czy osiem rodzin zastępczych.
Często mnie bito i głodzono.
Szczerze mówiąc, nie byłem dobrym dzieckiem.
Po tych wszystkich przejściach miałem złe nastawienie.
Wrestling to najstarszy sport.
Dwukrotnie pisano o nim w Biblii.
Dwójka ludzi narzuca sobie nawzajem swoją wolę.
Nazywam się Donahue. Od 25 lat jestem trenerem wrestlingu.
Gdy spotkałem Ziona,
szedł korytarzem na protezach.
Protezy wbijały mu się w stopy i był poraniony.
Zmuszano go, by je nosił.
Czułem, jakby chcieli, bym wyglądał jak inni,
a chciałem wyglądać jak ja.
Po co zabierać mnie z ziemi, do której przywykłem, i pchać tam,
gdzie mi się nie podoba?
Fakt, że mogę wstać i robić wszystko, czego się po mnie nie spodziewają,
wzbudzał we mnie złość.
Po prostu chciałem być sobą.
Sterujesz głową. Jazda!
Kiedy Zion wszedł do sali, zdjął protezy.
Do chodzenia i walki mamy tylko ręce,
więc musimy uważać, rozumiesz?
Tak.
- Gotów dać czadu? - Tak.
Jazda! Na pozycje! Jazda!
Ruszać się.
Zion, jazda!
Stworzyliśmy technikę dopasowaną do jego ciała i zdolności.
Kiedy walczył,
zapominał o tym, z czym się zmagał.
Jak najmocniej i jak najdłużej dacie radę.
Był dyskryminowany,
inne drużyny patrzyły na niego i komentowały.
Jazda, Zion!
Dalej, Zion!
Kontroluj ręce.
Ruchy. Tempo.
Mógł łatwo rzucić to wszystko i nie odnosić sukcesów.
Mógł wpaść w kłopoty,
bo nie miał rodziny.
Nie miał stabilności w życiu.
To przepis na katastrofę.
Zdecydowałem, że nie chcę czuć się słaby ani nic w tym stylu.
Dalej! Jazda! Do roboty!
Pokaż, co potrafisz. Jazda.
Do roboty!
Peterson, łap nadgarstek!
Na plecy!
Dobra robota, Zion.
Wspaniale.
Powstrzymywałem się przed wieloma rzeczami.
Potem wyluzowałem.
Dostrzegłem, że mogę czegoś dokonać.
W ostatniej klasie pokonałem paru najlepszych zawodników z Ohio.
Wraz z sukcesami był coraz bardziej akceptowany.
Teraz!
Kiedyś z nikim nie gadałem.
Ale gdy stałem się niezły,
nabrałem we wszystkim pewności siebie.
Przestań robić zdjęcia.
Dotarł do walki o poziom stanowy,
więc jeśli wygra, to pojedzie, jeśli nie, to nie.
Był w dogrywce trwającej do pierwszego punktu.
Był tak blisko przejścia na poziom stanowy jak tylko się dało.
Tak blisko, jakby miał to w garści.
Ostatecznie Jack Gorman go przytrzymał.
Zion był tak przybity, że położył głowę na macie.
Ludzie bili mu brawo na stojąco.
Płakał tak bardzo, że nawet nie wiedział.
Więc wziąłem go na ręce.
Wzruszam się, ale...
od ośmiu lat pracowałem z Zionem
i tak naprawdę... miał tylko to.
Tak ciężko pracował i myślał, że odniósł porażkę,
ale Zion był jednym z moich największych sukcesów.
To na rozdaniu świadectw.
Jest dla mnie jak ojciec.
To nasz pełny skład.
Okrzyknięto nas najlepszą drużyną w Massillon od 1976 r.
To moja partnerka ze studniówki.
Zaprosiłem ją przy pomocy banera. Trochę banał, ale się udało.
Sprytnie z mojej strony.
Uważa, że jestem upierdliwy, ale spoko.
Boże Ojcze, przypomnij mu, proszę,
że jest bojaźliwie stworzony na przekór jego cielesności.
Dalej uciszaj głosy, które mogą go okłamywać
i mówić, czego nie może.
Pozwól mu być światłem w mroku.
Boże Ojcze, wiesz, czego brakuje nam w tym domu
na jego studia i przyszłość.
Złącz swą wolę z tym,
do czego go przeznaczyłeś.
W imię Jezusa, amen.
Jazda!
Zion!
Muszę żyć z dnia na dzień.
Nie mogę oglądać się wstecz, bo zepsuję to, co jest teraz.
Tak samo jest z wrestlingiem.
Jedna walka naraz.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz